Afgelopen weekend stond ik op Pinkpop. Bloedheet, bomvol mensen en het zweet uit alle poriën. Ik genoot van elke minuut.
Franz Ferdinand, Editors en The Cure. Drie van mijn favorieten. Bands die ik al jaren volg en waarvan Editors en The Cure me elke keer weer raken. Op zo’n moment verdwijnt alles even naar de achtergrond. Geen to-do lijstjes, geen openstaande taken, geen website die aandacht vraagt. Gewoon muziek, mensen om me heen en dat gevoel dat alles even goed is zoals het is.
Uitlaatklep
Muziek is voor mij geen hobby, het is een uitlaatklep. Of ik nu zelf speel (toetsen in een band), naar concerten ga of gewoon thuis luister met een koptelefoon op; het zet mijn hoofd op nul. En dat op nul zetten, dat is precies wat ik nodig heb om daarna weer scherp en geconcentreerd te kunnen werken.
Want eerlijk? Als ondernemer staat je hoofd nooit écht stil. Er is altijd wel iets wat aandacht vraagt, iets wat beter kan, iets wat nog gedaan moet worden. Dat is de keerzijde van werken voor jezelf. De grens tussen werk en privé vervaagt snel.
Balans is geen luxe
Ik geloof dat rust en ontspanning geen luxe zijn, maar gewoon noodzakelijk. Niet als beloning nadat alles af is (want wanneer is alles ooit af?), maar als vast onderdeel van hoe je werkt en leeft.
Voor de één is dat muziek en concerten, voor de ander wandelen, sporten of gewoon een middag niets doen. Het maakt niet uit wat het is, als het maar iets is wat je hoofd even losmaakt van alles wat er speelt.
En die balans zie ik ook terug in hoe ik werk. Ik houd van structuur en overzicht, maar ook van ruimte. Ruimte om creatief te denken, om even afstand te nemen en daarna met frisse ogen verder te gaan. Dat is niet alleen goed voor mij, maar ook voor de mensen waarvoor ik werk.
Terug naar de basis
Na een weekend Pinkpop – moe, zere voeten en met nog een aantal nummers in mijn hoofd – zat ik maandagochtend weer achter mijn laptop. Uitgerust op de rare manier die alleen een concert kan geven. Klaar om weer aan de slag te gaan.
Hoe laad jij op? En gun je jezelf die ruimte ook genoeg?
