Een ongeluk zit in een klein hoekje. Dat weet ik nu beter dan ooit.
Een misstap, een val, en voor ik het wist zat ik met een gebroken arm. Uitgerekend nu, midden in het opbouwen van Moniek Werkt. Terwijl de temperaturen opliepen tot bijna 39 graden, zat ik ineens met mijn arm in het gips. Niet bepaald het moment waarop je zoiets plant.
Want dat is precies het punt. Je plant het niet, het overkomt je gewoon.
Even flink balen mag
De eerste dagen waren eerlijk gezegd niet mijn beste. Dingen waar ik normaal niet eens bij stilsta, zoals aankleden, een haarelastiekje indoen, douchen zonder nat gips of gewoon even mijn handen wassen, werden ineens een hele opgave. Dingen die vanzelf gaan, gaan plotseling helemaal niet meer vanzelf.
Dan mag je best even balen. Dat heb ik ook gedaan. Maar ik ben er niet in blijven hangen, want het is nu eenmaal gebeurd.
Denken in oplossingen
Wat een gebroken arm je leert: je wordt verrassend creatief als je geen keuze hebt. Je ontdekt andere manieren, vindt slimme omwegen en doet dingen die je normaal met twee handen doet, plotseling met één. Het kost meer tijd, maar het lukt.
Denken in oplossingen in plaats van problemen, dat is een instelling die ik ook in mijn werk meeneem. Niet blijven hangen in wat niet gaat, maar kijken naar wat wél mogelijk is.
Even op pauze
Toch is er ook iets wat ik moeilijker vind en dat is stilstaan. VA School staat even op pauze. Mijn website ook. Piano spelen zit er niet in. En autorijden mag niet, dus ben ik afhankelijk van anderen voor dingen die ik normaal gewoon zelf regel.
Afhankelijk zijn van anderen, dat is niets voor mij. Ik ben iemand die het liefst alles zelf doet en regelt. En toch moet ik het nu loslaten, of ik wil of niet.
En misschien is dat ook wel goed. Niet alles hoeft altijd door te gaan. Soms gooit het leven een rem op je plannen, net zoals het warme weer. Je kunt er niet omheen, je kunt er niet tegenin. Je legt je erbij neer en wacht tot het weer beweegt.
Geluk bij een ongeluk
Eén ding waar ik wel blij mee ben; het is mijn linkerarm. Ik ben rechtshandig en kan met links toch al niet veel. Dus dat scheelt. 😄
En in de tussentijd? Ik typ langzaam verder met één hand, geniet van de afgekoelde temperaturen en weet dat alles straks weer opgestart wordt.
Moniek Werkt staat even op pauze, maar staat zeker niet stil.
